Amfiteatr na Poznańskiej Cytadeli.

Amfiteatr na Poznańskiej Cytadeli.

Lokalizacja: Poznań
Powierzchnia ogrodu: 4000 m

IDEA KONCEPCJI:

Główną ideą było stworzenie nowoczesnego ogrodu miododajnego w połączeniu z funkcją dydaktyczną. Postanowiono wykorzystać istniejącą topografię terenu oraz charakterystyczny układ amfiteatru, by stworzyć koncepcję teatralną opartą na  przedstawieniu pracy pszczół oraz człowieka, jako czynnego uczestnika całego przedstawienia. Zamierzeniem było też wyłączenie strefy amfiteatru z aktywnego wypoczynku, oraz skierowanie ku wypoczynkowi biernemu. Całość została zaprojektowana w sposób jak najmniej inwazyjny, szanując praca natury, wykorzystując zastałe elementy (dawna scena), oraz zastosowaniem materiałów możliwie naturalnych i ekologicznych.

W koncepcji nawiązano do stworzenia ogrodu teatralnego, ukazaniu całego założenia, jako poszczególnych scen spektaklu. Wykorzystano ideę teatru – jako fenomenu kultury, który przedstawia daną sytuację w znaczeniu dosłownym i metaforycznym. Pierwotne teatry greckie nawiązywały budową i architekturą do amfiteatru na Cytadeli. Poza tym w tych teatrach propagowano bardzo ważną zasadę – współuczestnictwo.  Ta zasada współuczestnictwa leży u podstaw teatru. W myśl tej zasady ogród opowiada historię o tym że jesteśmy nierozerwalnie związani z przyrodą i naturą. A naszym obowiązkiem jest to, że musimy dostrzegać i szanować panującą w niej harmonię i swobodę

Człowiek naruszył porządek tego świata i z każdym krokiem narusza go jeszcze bardziej.  Jednak też, tylko on może ten porządek przywrócić.

Istotą teatru jest też ukazywanie tzw. „ życia” w sensie dosłownym i metaforycznym. Dało to nowy impuls rozwojowy. W zaprojektowanym ogrodzie  cały spektakl ma charakter trójdzielny. Jest wstęp, rozwinięcie – wywołujące napięcie dramatyzmu i oczekiwanie na ciąg dalszy, oraz zakończenie. Tytułem wstępu zaprojektowano roślinność spokojną i stonowaną, mało kontrastującą pod względem kwiatów i faktur liści, w miarę rozwoju akcji zwiększa się dynamika  i dobór gatunkowy jest dużo bardziej zróżnicowany. W tej części, pojawia się ekspresjonizm i symbolizm, króluje kolor taniec, muzyka. Podziwiamy spektakularną pracę pszczół, imponujący taniec motyli, kolory i  barwy. W podnóża tarasów amfiteatru, kompozycja uspakaja się. Widz stoi przed rzeźba radosnego człowieka. Następuje katharsis. Całość kompozycji dopełnia aleja rodzimych lip drobnolistnych, których pnie i regularne odstępy sugerują miary muzyki.

Wszystkie etapy spektaklu możemy oglądać z perspektywy widza, przechodząc po stalowej ścieżce, która została osadzona na tarasach amfiteatru. Ścieżka ma mocną, zdecydowaną linię, czym nawiązuje do spektaklu dramatycznego. Dramatyzm ścieżki podkreśla też tragiczny los pszczół, oraz sytuację w jakiej obecnie się znajdują. Całość kompozycji dopełnia aleja rodzimych lip drobnolistnych, których pnie i regularne odstępy sugerują miary muzyki.

Nasadzenia roślinne w postaci równoległych linii poprowadzone także na sąsiedniej skarpie symbolizują tezę, że ten świat fizycznie,  będzie istniał tylko przez czas trwania spektaklu, ale ten wewnętrzny czas może mieć wymiar nieskończony.

Każdy szczegół w koncepcji nawiązuje jest przedstawiony w sposób ukazujący przyrodę w najczystszej jej formie – a wiosną, latem i jesienią można podziwiać darmowe, znakomite klasyczne występy otaczającej nas natury.

ARCHITEKTURA:

Jedną z wytycznych projektowych było zaproponowanie kaskady wodnej w formie delikatnego cieku wodnego opadającego grawitacyjnie w dół. Pomysł ten doskonale wpasował się w ideę całości, ponieważ głazy (pozyskane z rejonów Wielkopolski) nawiązują do architektury pierwotnych teatrów. Poza tym woda jest czynnikiem niezbędnym do funkcjonowania i pracy pszczół.

Tarasy zaplanowano rozszerzyć i przeznaczyć na rabaty oraz ścieżki. Te ostatnie zaprojektowano w formie ekologicznych nawierzchni typu hansegrand w połączeniu z kratą stalową. Nawierzchnia umożliwia przesiąkanie wody opadowej, natomiast krata zapobiegnie wypłukiwaniu kruszywa oraz zapobiegnie gromadzeniu się śmieci w szczelinach. Krata stalowa została użyta też na tarasy, zarówno te przy kamiennej kaskadzie, oraz jako tarasy widokowe. Zabieg architektoniczny przy użyciu starej cegły, metalowej kraty, oraz nowoczesnych elementów drewnianych ma na celu połączenie historii z nowoczesnością.

W miejscu dawnej sceny zaprojektowano muldy obsadzone trawą i roślinami miododajnymi. Nadwyżka ziemi, która powstanie z rozplantowania sceny zostanie przeznaczona właśnie na muldy. Między muldami zaprojektowano leżaki mocowane na betonowym fundamencie.

Zastałe tarasy amfiteatru postanowiono nieco poszerzyć i obsadzić roślinami miododajnymi. Tarasy widokowe zaplanowano nieco wysunąć w głąb skarpy i otoczyć barierkami, co zapobiegnie zjazdom rowerowym ze skarp. W miejscu gdzie tarasy nie występują, skarpy obsadzono roślinami.

Istotnym elementem wyposażenia są ławki ustawione wzdłuż ciągów komunikacyjnych. Ławki to proste bryły przestrzenne ustawione tak, aby z lotu ptaka tworzyły napis ‚Teatr Letni’.

W celach dydaktycznych umieszczono gdzieniegdzie tablice informacyjne z ciekawostkami z życia pszczół.

Murki oporowe zostaną obłożone ręcznie formowaną cegłą, natomiast schody planuje się wykonać z betonowych elementów.

Aleje spacerowe przy lipach planuje się wykonać na nawierzchni ekologicznej hansegrand.

 

BIOLOGIA I EKOLOGIA

Pszczoły miodne to jeden z największych fenomenów przyrody. Były obiektem obserwacji  już  w Starożytności. Mimo tak długiej historii badań nad tym gatunkiem, zbadano zaledwie 3-5% tajemnic pszczół. Są wybitnymi architektkami, gmachy ich królestwa są budowane z absolutną nieomylnością. Ich obyczaje, praca oraz organizacja ekonomiczna i polityczna wskazują na nieomylną logikę myśli. Wszystko jest ściśle zaprogramowane. Za pomocą tańca przekazują sobie informacje o źródłach pokarmu, wykorzystują słońca jako kompas.

W świecie pszczół wszystko kręci się wokół plastra.  Plastry wosku składające się z kilkuset idealnie równych komórek służą za sypialnie, spiżarnia, pokoje dziecięce itp. W odróżnieniu od innych owadów, pszczoły same wytwarzają sobie substancję budowlaną, nie są zdane na inne, obce tworzywa. Plastry pszczele można uznać za cud konstrukcyjny – każda komórka to idealny sześciokąt, wszystkie kąty mają równo 120 stopni, a ścianki 0,007mm grubości, są wykonywane ściśle na wymiar, Pszczoły budując je, biorą wielkość swojego ciała jako odnośnik. Wspomnieć należy także o tym, że kształt plastra nie jest przypadkowy – przy tego typu konstrukcji zużywają minimalną ilość wosku (którego produkcja jest przecież bardzo pracochłonna). Nasuwa się pytanie – w jaki sposób pszczoły doszły do takiej perfekcji. Nauka doceniła ich poczynania i uznała je wszystkie za superorganizm. W takim organizmie zwierzęta działają wspólnie do tego stopnia że wydają się być dużo większą formacją.

Niestety zarówno tak jak pszczoła miodna jest fenomenem przyrody, tak proces jej masowego ginięcia jest jednym z największych problemów ekologicznych XXI w.

W projekcie chcemy przedstawić jakim fenomenem są pszczoły i jak ówczesna gospodarka rolnicza , masowe wycinanie drzew i krzewów (brak pokarmu), genetycznie modyfikowane organizmy czy degradacja środowiska niszczy je. Jednak zanim opiszemy jak je chronić, chcemy przybliżyć zwiedzającym te ‘złote muszki’, aby zobaczyli z jak wybitnymi stworzeniami mamy do czynienia.

 

Niebanalne pomysły

na design ogrodu! Kliknij i POLUB NAS!

Strona korzysta
z plików Cookies.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na ich używanie.